W pierwszą sobotę stycznia odbyły się warsztaty „Medytacja przy akompaniamencie sitaru” poprowadzone przez Patrycję Gawlińską. Muzycznie wspomagał ją Tomek Podgórski grający na różnego rodzaju indyjskich instrumentach.
Po rozgrzewce, którą stanowiły sekwencje asan, Partycja poprowadziła praktykę przygotowującą ciało do medytacji, czyli sekwencje rozciągające okolice miednicy, nóg i wydłużające plecy. Wszystko oczywiście oparte na synchronizacji ruchu z oddechem – tak, by to oddech prowadził ciało. Najpierw pojawia się wdech, dopiero potem ruch, ruch jest taki sam na całej długości wdechu, tak samo postępujemy z wydechem. Ćwicząc w ten sposób sekwencję asan, wykonujemy ją płynnie i bez zatrzymań (ciała i oddechu). Ciało pracuje w zgodzie ze swoim naturalnym rytmem oddechu.

Później Patrycja pokazała jak pracować nad prawidłowym ułożeniem ciała w wygodnym siadzie z utrzymaniem prostych pleców i rozluźnionych nóg. Pozycja medytacyjna to każda pozycja siedząca, w której jesteśmy w stanie przez dłuższy czas utrzymać proste plecy bez oparcia; zalecane pozycje to: padmasana, siddhasana, sukhasana. Podczas medytacji umysł ma być wolny – wolny od ciała (czyt. niewygody).
Ostatnim etapem przygotowania do medytacji była pranajama i mudry: oczyszczające kapalabhati (energiczne wydechy przez nos), oraz nadishodana pranajama, aswini-mudra następnie koncentracja na oddechu i medytacja. Należy pamiętać, że w nauce medytacji ważna jest systematyczność, można trwać krócej w koncentracji, ale ważne, żeby robić to codziennie. Stan medytacji każdy osiąga w inny sposób, w różnym czasie. To bardzo indywidualna sprawa, dlatego tak ważne są wskazówki jak można dążyć do osiągnięcia tego stanu. A to właśnie było meritum warsztatów.
Teraz kilka słów o oprawie muzycznej. Przyznaję, że jadąc na warsztat obawiałam się że muzyka „na żywo” będzie mi przeszkadzała, ale zostałam bardzo mile zaskoczona. Muzyka wspaniale harmonizowała z moją jogą – byliśmy całością. Poczułam indyjskie klimaty. Godne polecenia doświadczenie i godny polecenia Wykonawca, który nie tylko świetnie gra na tych wszystkich instrumentach, ale również sam je projektuje i potrafi z pasją o nich opowiadać.
Mam nadzieję, że jeszcze nie raz wezmę udział w warsztacie przy akompaniamencie takiej muzyki i poczuję tę harmonię dźwięku z ruchem ciała.
~~~~~
Agnieszka Kościańska uczyła się vinyasa krama jogi od Patrycji Gawlińskiej i Macieja Wieloboba. Uczestniczy w szkoleniu nauczycielskim w Pracowni Jogi Macieja Wieloboba w Krakowie. Prowadzi zajęcia w Yoga Shali – joga w Zabrzu.

Yoga Shala

Gliwice: promocja przedłużona!

w związku z dużym zainteresowaniem przedłużamy noworoczną promocję. Do każdego zakupionego w lutym karnetu na jogę w Gliwicach, masaż gorącymi kamieniami (59 zł) lub konsultacja rehabilitacyjna (20 zł) w powalająco niskich cenach.

Yoga Shala

W galerii znajdziecie niecierpliwie oczekiwanie zdjęcia z warsztatu Patrycji pt. Warsztat medytacji przy akompaniamencie sitaru!

Yoga Shala

Do każdego zakupionego w styczniu karnetu na jogę w Gliwicach, masaż gorącymi kamieniami (59 zł) lub konsultacja rehabilitacyjna (20 zł) w powalająco niskich cenach.

Yoga Shala

Patrycja i Piotr są do 5 kwietnia w Indiach .

Wieści z pozdróży będą się pojawiać  tutaj: http://piotrmarcinow.pl/

Yoga Shala

Wyjątkowy warsztat medytacji

Masz okazję wziąć udział w wyjątkowym warsztacie medytacji. Warsztat ten jest wyjątkowy z dwóch powodów:

1. Podczas praktyki będzie nam akompaniował na sitarze znawca muzyki indyjskiej, członek grupy Manasuna, Tomasz Podgórski. Dźwięk w jodze ma ogromne znaczenie wg. starożytnych tekstów u podstawy wszechświata a także jednostki leży wibracja, dlatego nie dziwi nas, że muzyka jest jednym z narzędzi pozwalających zaprowadzić harmonię, nie tylko wewnętrzną ale i pomiędzy ludźmi. Istnieje nawet rodzaj jogi, której głównym narzędziem pracy jest dźwięk nada joga. Wielu muzyków było też wielkimi joginami. Przygotujcie się na niezwykłe przeżycia.
2. Drugi powód dlaczego ten warsztat jest wyjątkowy to, to że jest to ostatni warsztat przed 3 miesięcznym wyjazdem Patrycji do Indii, gdzie będzie zgłębiać tajniki jogi w jej różnych aspektach. W tym czasie Patrycja będzie w aśramach zarówno na północy w Rishikesh jak i na południu w Thiruvannamalai.

Oto próbka muzyki w wykonaniu Manasuny, której członkiem jest Tomek.

Plan warsztatów:

• asana – praktyka przygotowująca do wygodnej pozycji medytacyjnej.
• praktyka świadomego oddechu
• mudry ułatwiające koncentrację
• medytacja – klucz do umysłu.
• medytacja z dźwiękiem

Zapraszamy 7 stycznia 2012 godzina 10:00

Fitenegy ul. Stalmacha 7, Zabrze

Cena:80 PLN.

Yoga Shala

W słoneczną sobotę października w Zabrzu odbyły się warsztaty Patrycji Gawlińskiej „Energia oddechu”. Omawianie zagadnienia oddechu w praktyce jogi Patrycja zaczęła od kwestii bandh jako niezbędnego składnika oddechu ujjayi. Jednym ze znaczeń słowa bandha jest łączyć razem. Bandhy są więc pracą mającą na celu pogłębienie i połączenie oddechu z ruchem. Ich stosowanie skutkuje większą kontrolą nad ciałem oraz bardziej stabilną i bezwysiłkową praktyką. Z energetycznego punktu widzenia bandhy zapobiegają rozproszeniu energii i kierują ją we właściwe miejsca.

Praca z bandhami nie jest łatwa. Uświadomienie sobie, gdzie się znajdują bandhy i jakie mięśnie winny być aktywne przy ich utrzymaniu, nie jest rzeczą prostą. Jest to długotrwały proces oparty na doświadczaniu i obserwacji. Zaczęliśmy od omawiania mula bandhy. Należy napiąć tu lekko mięśnie dna miednicy. Aby lepiej je zlokalizować, na początku przepracowaliśmy vajroli mudrę i aświni mudrę. Skupienie uwagi na powyższych mudrach w trakcie praktyk oddechowych pozwoliło nam lepiej uświadomić sobie położenie mula bandhy i subtelność pracy, jaka jest wymagana przy jej praktyce.

Następnie przeszliśmy do omawiania oddechu brzusznego w pozycji leżącej i siedzącej, który pozwolił nam skierować naszą uważność na proces oddechu. Przy oddechu brzusznym wdech powinien być bierny i całkowicie naturalny, wydech natomiast bardziej aktywny, spowodowany przez przyciągnięcie ściany brzucha w stronę kręgosłupa i do góry. Następnie zajęliśmy się połączeniem oddechu brzusznego z oddechem piersiowym. Przy wdechu powinniśmy mieć wrażenie, że wprowadzamy powietrze najpierw do brzucha, a potem do klatki piersiowej. Przy wydechu mocniej kontrolujemy pas brzuszny, czyniąc go aktywnym inicjatorem kierującym powietrze od miednicy – w górę klatki piersiowej.

Następnie omówiliśmy uddiyana bandhę. W tej bandże unosimy w górę przeponę wraz z lekkim przyciągnięciem narządów jamy brzusznej do kręgosłupa. Partycja kładła szczególny nacisk na pojmowanie wdechu jako maksymalnego rozluźnienia klatki piersiowej i brzucha, a wydechu jako aktywnej pracy. Aby łatwiej to sobie uświadomić przepracowaliśmy parę ćwiczeń oddechowych skupiając nasza uwagę właśnie na aspekcie rozluźnienia przy wdechu i aktywności przy wydechu. Nasza uwaga podążała za oddechem.

Następnie przeszliśmy do omawiania oddechu ujjayi. Przy tym oddechu konieczne jest lekkie przymknięcie głośni, co skutkuje charakterystycznym głębokim dźwiękiem, przypominającym cykliczny szum fal. Przepracowaliśmy ten oddech w połączeniu z różnego rodzaju ruchem, aby lepiej uświadomić sobie jego rolę, jak i poczuć jego efekty. Rytm tego oddechu powinien być jednolity i płynny niezależnie od rodzaju wykonywanych asan, a nasza koncentracja powinna tu podążać za oddechem. Ja osobiście praktykuję ujjayi od paru lat, a pierwszy raz poznałam go właśnie na zajęciach ashtangi vinyasy prowadzonych przez Patrycję. Z mojego punktu widzenia dopiero dłuższa praca z ujjayi pozwala doświadczyć zarówno jego efektów jak i uświadomić sobie jego subtelną stronę. To proces polegający na doświadczaniu i obserwacji, w którym cały czas uczestniczę.

Ukoronowaniem warsztatu było omówienie i praktyka agnisary. Według Swamiego Ramy, agni sara znaczy „energetyzujac system słoneczny” – czyli obszar ciała związany z trawieniem. Praktyka ta pomaga zwiększyć agni. Stymuluje ona i wzmacnia prawie wszystkie mięśnie głębokie tułowia.

Partycja podczas tego warsztatu przeprowadziła nas przez najważniejsze zagadnienia związane z oddechem oraz pracę z bandhami w praktyce jogi. Dzięki jej doświadczeniu i perfekcyjności mogliśmy także pogłębić praktycznie naszą wiedzę o sobie samych, odnajdując swój własny rytm i harmonię pracy z oddechem

- -
Szkoła jogi Izabeli Raczkowskiej w Gliwicach: http://joga-gliwice.eu/

Warsztaty z Patrycją Gawlińską

Yoga Shala

Uwaga

Astanga Vinyasa Jogi nie ćwiczy się w pełnię księżyca i w nów (w te dni będą odbywać się zajęcia z łagodniejszej formy jogi) oraz podczas miesiączki i w trakcie choroby!

Yoga Shala

Yoga Shala

Maciej Wielobób prowadzi szkołę jogi w Krakowie, jak również warsztaty w całej Polsce. Czytelnicy joga-joga.pl znają go jako regularnego felietonistę portalu. Lada moment ukaże się jego książka pt. „Terapia jogą”, którego patronem medialnym jesteśmy. Z tej okazji Piotr Marcinów postanowił zadać mu kilka pytań na temat jogi. Dziś wywiad bardziej ogólny, w najbliższym czasie spodziewajcie się drugiego wywiadu – tym razem przybliżającego treści książki.

Piotr Marcinów: Dlaczego zacząłeś się zajmować jogą?
Maciej Wielobób: Na to pytanie o tyle trudno odpowiedzieć, że trzeba by wcześniej zdefiniować kiedy rozpocząłem praktykę jogi. Tak naprawdę z pewnymi nauczaniami zetknąłem się bardzo wcześnie, jako małe dziecko, ponieważ mój ojciec interesował się dosyć głęboko nauczaniami tego typu. Zapraszał różnych nauczycieli do Polski, a czasem brał mnie ze sobą do ośrodków medytacyjnych w różnych miejscach Europy. Stąd w zasadzie od czasu, gdy byłem kilkuletnim dzieckiem, obcowałem z określonym kontekstem. Dzięki temu w dalszej praktyce nie miałem problemu ze zrozumieniem kontekstu praktyki. Jednakże taki moment przełomowy dla bardziej świadomego zajmowania się jogą to był gdzieś rok 1994. Wówczas trafiłem na pierwsze zajęcia z asan prowadzone w podejściu Sivanandy, jak również zetknąłem się po raz pierwszy z wybitnym nauczycielem z Holandii – doktorem H.J. Witteveenem. Dlaczego zacząłem się zajmować jogą, medytacją? Trudno mi odpowiedzieć, po prostu to była naturalna konsekwencja kontekstu, w którym się wychowałem. Natomiast mogę powiedzieć dlaczego kontynuowałem… Kontynuowałem zgłębianie tematu, bo odkryłem, że to działa. I to działa na wielu poziomach.

PM: Czym dla Ciebie jest joga? Filozofią, religią, gimnastyką?
MW: Myślę, że znasz odpowiedź na to pytanie. Ostatnio zaczęło się wreszcie rozmawiać na ten temat. Nota bene zarówno ja jak i ty, jesteśmy współodpowiedzialni za zainicjowanie dyskusji w tym temacie w środowisku. Joga nie jest gimnastyką, nawet sama praktyka asan nie mieści się w obszarze pojęciowym „kultury fizycznej”. Nie jest też religią, ponieważ nie ma doktryny, dogmatów, kultu, nie manifestuje się w sferze organizacyjno-społecznej („kościół”). Jeżeli ktoś naucza jogi, która posiada którąś z wyżej wymienionych cech religii to nie jest joga, tylko kult.
Czym zatem jest joga? Najbliższe prawdy byłoby stwierdzenie, że joga jest nauką lub filozofią stosowaną. Natomiast jedna i druga odpowiedź ma tę wadę, że jest odpowiedzią z punktu widzenia intelektualnego. Odpowiedzią na zadane przez ciebie pytanie z punktu widzenia procesu doświadczania jest po prostu praktyka.

PM: Czy joga jest dyscypliną ezoteryczną, tylko dla wybranych?
MW: Zacznę od tego, że nie przepadam za określeniami „ezoteryczny” czy „duchowy”. Oczywiście nie neguję istnienia takiej sfery życia. Natomiast moja niechęć do tego typu pojęć jest związana z tym, że wiele osób dokłada sobie mnóstwo wyobrażonych, a nie istniejących, znaczeń do tych terminów. Wracając do pytania – jestem przeciwnikiem ukrywania pewnych wątków nauczania jogi i wybierania sobie uczniów, ale również nie jestem zwolennikiem uszczęśliwiania wszystkich na siłę i stwarzania z jogi dyscypliny, którą każdy musi koniecznie spróbować. Staram się pokazywać jak największe spektrum jogi jak tylko to możliwe w określonych warunkach, ale to od potencjalnego ucznia zależy co z tego weźmie i czy w ogóle skorzysta z tego, co udostępniam.
Zatem starając się odpowiedzieć bezpośrednio na twoje pytanie, musiałbym odpowiedzieć: tak i nie. Nie, bo nauczycielowi nie wolno ukrywać wiedzy. Tak, bo i tak z głębi doświadczenia nauczyciela skorzystają tylko poszukujący.

PM: W swoich tekstach piszesz, że jest tylko jedna joga. Moje doświadczenie jest takie, że im więcej wiem na temat jogi, tym jej obraz staje się coraz bardziej złożony, jest wiele stylów, szkół i prądów w jodze. Możesz to skomentować?
MW: Jest taka opowiastka o pewnym nauczycielu. Otóż poszedł on na spacer ze swoim uczniem. Zostali zatrzymani przez spierających się filozofów, którzy poprosili nauczyciela o rozstrzygnięcie sporu. Guru wysłuchał pierwszego i odpowiedział: „masz rację”, po czym wysłuchał „drugiego” i jemu też odpowiedział: „masz rację”. Zaraz potem wszyscy rozeszli się w swoje strony. Przez chwilę nauczyciel i uczeń spacerowali w milczeniu, ale w końcu ten drugi nie wytrzymał i odezwał się: „Ależ mistrzu, to nie jest możliwe, żeby jeden i drugi mieli rację, przecież to były zupełnie przeciwne punty widzenia!”. Na to nauczyciel popatrzył ze współczuciem na ucznia i powiedział: „Ty też masz rację.”
Tak naprawdę czynnikiem, który pokazuje czy coś jest prawdą czy nie w jodze jest proces doświadczania. Z tego punktu widzenia moja deklaracja, że „joga jest jedna” i wyrażona przez ciebie wątpliwość o wielkiej złożoności nurtów jogi, nie są przeciwstawne. W 2007 poznałem Ranjita SenGuptę, którego część osób w Polsce kojarzy jako autora świetnej książki na temat pranajamy pt. „Joga oddechu”. Wiedziałem, że Ranjit przeszedł bardzo tradycyjny trening w jodze, ale że również pod wpływem swojej żony Karimy zainteresował się sufickim nauczaniem Hazrat Inayata Khana. Zapytałem go wówczas jak odnajduje się jednocześnie w dwóch, jednak trochę różnych, systemach. Odpowiedział mi wtedy, że z pewnego punktu widzenia nie ma żadnej różnicy. Odnosząc to do zadanego przez ciebie pytania trzeba powiedzieć, że faktycznie jest ten punkt widzenia, w którym to, że joga jest jedna nie wyklucza się z jej olbrzymią różnorodnością. Tą meta-perspektywą jest spojrzenie z punktu widzenia celu praktyki.

PM: Jak widzisz rozwój jogi w Polsce, jak joga się rozwija w kraju na Wisłą?
MW: Myślę, że nie inaczej niż na całym świecie. Wszędzie są nauczyciele jogi, którzy robią dobrą robotę i są tacy, którzy albo krzywdzą innych albo robią masowy biznes pod szyldem jogi. W Indiach również, a może przede wszystkim w Indiach. Ostatnimi czasy zaczyna się robić bardziej różnorodnie, co ma swoje dobre i złe strony. Z jednej strony Polacy mogą się zetknąć z oryginalnymi wątkami nauczania jogi, których wcześniej nie nauczano w naszym kraju, a z drugiej pojawiają się różnie badziewia, które z jogą nie mają zbyt wiele wspólnego. To, co mnie cieszy to fakt, że coraz więcej osób postrzega jogę nie tylko jako praktykę asan, ale dostrzega również potencjał odpowiedniej praktyki w życiu codziennym czy technik koncentracyjno-medytacyjnych.

PM: W swojej praktyce miałeś do czynienia z wieloma stylami jogi, który z tych stylów jest najlepszy?
MW: Gdybym był sprawny marketingowo to powinienem w zawoalowany sposób odpowiedzieć, że ten, którego ja nauczam. Jednak odpowiem inaczej. Ileś lat temu przez dobrych kilka lat ćwiczyłem judo. Kiedyś pewien dziennikarz prowokacyjnie zapytał twórcę judo – profesora Kano: „Kto wygra w starciu judoki z bokserem?”. Jigoro Kano spokojnie i rzeczowo odpowiedział: „Ten, który pierwszy skutecznie zastosuje swoją technikę.”
Odnosząc to do treści pytania można odpowiedzieć tak: każdy styl oparty na uczciwym doświadczeniu może być tym najlepszym, jeśli jest prawidłowo stosowany i dostosowany do danej osoby. Jakie to ma konsekwencje dla naszej praktyki? Po prostu musimy poszukać tego, co dla nas bardziej skutkuje, a mimo to pozostawać otwartym. Oczywiście istotna tu jest też kwestia kryteriów, według których oceniamy skuteczność, ale na pewno uniwersalnymi będą: rozluźnienie ciała i spokój umysłu.

PM: Jak myślisz, dlaczego na zachodzie myli się jogę z praktyką asan i dlaczego nauczyciele jogi nie uczą technik oddechowych i koncentracyjno-medytacyjnych?
MW: Wiem, że wiele osób oburzy się na to, ale wydaje mi się, że niestety sporo „winy” leży w tym, jakie nauczanie przywiózł do Europy B.K.S. Iyengar. Jego niesamowity nacisk na asany, większy niż w jakiejkolwiek innej „szkole”, doprowadził do tego, że termin „joga” stracił swoje pierwotne znaczenie w języku potocznym i rozumie się go tylko jako „pozycje jogi”. Z drugiej strony na pewno rozpoczęcie od strony ciała jest bardziej namacalne dla współczesnego człowieka w naszych warunkach kulturowych. Jednak ważne jest to, by nie zatrzymać się na tym początkowym etapie, ale skorzystać z całego potencjału jogi.
Czemu nauczyciele nie nauczają pranajamy i koncentracji-medytacji? Nie wiem, być może część nie naucza, bo ich po prostu nie zna (co oczywiście jest mało optymistyczne). Mogę się wypowiadać za siebie, ja nauczam tego typu praktyk, aczkolwiek tylko na grupach zaawansowanych.

PM: Zaczyna być głośno o twojej nowej książce „Terapia jogą. Ajurweda i joga w rehabilitacji, leczeniu chorób i psychoterapii”. Możesz nam powiedzieć coś więcej na temat tej książki?
MW: Myślę, że z tą głośnością to trochę przesadzone. Jest na pewno trochę osób nią zainteresowanych, a książka ukaże się prawdopodobnie jeszcze w grudniu. Ot, tyle.
Przyznam, że do poruszenia tego tematu zainspirował mnie A.G. Mohan i jego podejście do praktyki, nauczania i terapii. Dlatego też bardzo mnie ucieszyło, gdy ze swoją żoną Indrą wyrazili dobre życzenia dla tej książki, zresztą podobnie jak Śrivatsa Ramaswami, który napisał do niej słowo wstępne. W książce chciałem przeciwstawić się spłyconej wizji terapii jogą, która dominuje obecnie. Wielu osobom wydaje się, że leczenie jogą polega na zaaplikowaniu kilku asan, zestawu na dane schorzenie. W „Terapii jogą” pokazuję po pierwsze, że nie ma zestawu na dane schorzenie, bo każdy ma indywidualne uwarunkowania nie tylko swojego problemu, ale i procesu zdrowienia, po drugie, że leczenie jogą musi obejmować też praktykę pranajamy, medytacji, zmianę wzorców zachowań itp., by było skuteczne i pełne, a po trzecie, że w tradycji „ojca współczesnej jogi” – Śri Krishnamacharyi terapia jogą była częścią szerszej praktyki jogi. Że np. po wyleczeniu pleców nie zadowalam się tym, że mnie już nie boli, ale zmierzam do usunięcia także bardziej subtelnego cierpienia i przezwyciężenia swoich uwarunkowań.

PM: Dlaczego warto mieć twoją książkę?
MW: Myślę, że książka obroni się sama, nawet jeśli nie odpowiem na to pytanie. Chociażby dlatego, że jest jedyną rodzimą publikacją na temat terapii jogą, jak również jedyną książką po polsku bezpośrednio odwołującą się do nauczania Śri Krishnamacharyi.

PM: Planujesz jakąś nową książkę?
MW: Tak, aktualnie zacząłem pisać książkę pod roboczym tytułem „Psychologia jogi”. Będzie to zwięzłe wprowadzenie do kluczowych zagadnień Jogasutr Patańdżalego. Jak wszystko dobrze pójdzie to chciałbym, żeby książka ukazała się we wrześniu lub październiku 2011. Zobaczymy, co z tego wyjdzie, bo pod koniec marca spodziewam się dziecka…

PM: Jakie błędy popełniłeś w praktyce jogi i jak inni mogą ich uniknąć?
MW: To dobre pytanie. Tak mi się wydaje, że popełniłem większość błędów, które można było popełnić w praktyce, jednak udało mi się wyciągnąć z nich wnioski. Pytanie brzmi jednak czy tak naprawdę da się uniknąć pewnych błędów w praktyce? Często nawet jeśli ktoś nas przed czymś ostrzega, musimy osobiście tego doświadczyć, żeby zrozumieć o co chodzi. To, co można doradzić to 2 kwestie. Po pierwsze znajdźcie dobrego nauczyciela, który jest dla was autorytetem i uczcie się od niego. Nie musicie być co tydzień u niego, ważniejsze jest to, by widzieć się z nim regularnie, choćby raz w roku i nawiązać z nim osobisty kontakt. Po drugie obserwujcie czy wasze życie staje się bardziej harmonijne i niech to będzie drogowskazem czy zmierzacie w dobrą stronę.

PM: Na sam koniec powiedz mi jeszcze jakie wyzwanie stanowi dla ciebie kształcenie nauczycieli i co chcesz im przekazać?
MW: To jest taki wątek mojego nauczania, który uważam za bardzo ważny. Nie dlatego, żeby nauczanie nauczycieli było ważniejsze niż nauczanie początkujących. Nie. To jest bardzo ważny wątek mojej pracy nauczycielskiej, ponieważ z osobami będącymi na stażu nauczycielskim łączy mnie relacja, która stwarza dużo więcej przestrzeni na doświadczanie, tradycyjna relacja nauczyciel-uczeń. I to właśnie stanowi pewne wyzwania – utrzymać z każdą szkoloną osobą indywidualny kontakt i poświęcić jej, a czasami też jej uczniom, taką ilość czasu jaka jest jej potrzebna. Wydaje mi się, że jak dotąd wywiązuję się z tego zadania dosyć dobrze.
Co chcę im przekazać? Przede wszystkim chcę ich oduczyć tego, co im niepotrzebne w praktyce i nauczaniu, po to, by mogła pojawić się przestrzeń na uważność, która jest najważniejszą jakością zarówno praktykującego jogę, jak i nauczyciela jogi.

Piotr Marcinów: Bardzo dziękuję za interesujący wywiad. Życzę powodzenia z twoją nową książką i planami pisarskimi. Gratuluję tobie i Agnieszce przyszłego potomka.
Maciej Wielobób: Dziękuję również.

Yoga Shala